అందమైన మా ఇల్లా …..ఇదిగో

మా ఇల్లా…రండి చెప్తా…కాదు కాదు చూపిస్తా

అందమైన మా ఊరిలో మరింత అందంగా ఉంటుంది మా ఇల్లు

అదేదొ సినిమాలో చెప్తారే”మేడంటే మేడా కాదుగూడంటే గూడూ కాదుపదిలంగా అల్లూ కున్నా పొదరిల్లూ మాదీపొదరిల్లూ మాదీ”అచ్చు అలాగే ఉంటుంది మా ఇల్లు

చక్కగా మా ఊరి స్టెషను లో దిగి నడక సాగించాలి

అలా దారిలొ పెద్ద ధర్మాసుపత్రిదానికి ఎదురుగా అమ్మల గన్న యమ్మ గుడిఅన్నీ దాటాక వస్తుంది మా ఇల్లు

మా ఇంటి గడప ఎక్కగానేపరిగెత్తు కుంటూ వచ్చి ముద్దు పెట్టే మా “టుట్టు”గాడుమరి నాకు ముద్దు పెట్టవా అంటూ ఆశ గా చూసే వాడి చెల్లిఅలా వీళ్ళ తొ సహా లొపలికి వెళ్ళ్లగానే మా గుమ్మం ముందు , ఆంజనేయస్వామి విగ్రహం రా రమ్మంటూ ఆశీర్వదిస్తుంది

అలా అలా లోపలికి అడుగు వెశాకమొదట దర్శన మిచ్చే మా ఇంటి వరండా

అక్కడ ఎత్తుగా ఉండె గట్టు

ఆ గట్టు మీద నాన్న లెక్కలు చెబుతూ,కింద నేను కూర్చున్న నీడ జ్ఞాపకం

తరువాత మా పెద్ద హాలుఆ….అక్కడే నేను త్తప్పటడుగులు వేసింది

ఆ గోడలే నాకు నడక నెర్పించిందిఆ నేలలలె నాకు అక్షరాలు దిద్దించింది

ఆ హాలు లో ఎప్పుడూ అభయ హస్తం ఇచ్చె మా కళ్యాన వెంకన్నపక్కనే ఠీవిగా నిలబడే మా కృష్ణయ్య (రాధ లేదాయె!!)దాని పక్కనే హద్దు చెప్పే మా వేదాద్రి నర్సన్న

అటు వైపు తిరుగుతే మా పడక గది

బూచొడా??

ఎప్పుడూ ఉండడమ్మా………మనం నిద్రపోకపోతే అప్పుడు వస్తాడు

ఏమీ భయపడక్కరలేదు లే

అక్కడె గా అమ్మ నాకు జోలపాటలు పాడిందీ ,కధలు చెప్పిందీవినిపిస్తున్నాయా???

అలా పక్కకొస్తే మా వంట గది

అదేగా నాకు గొరుముద్దలు తినిపించింది ,చందమామను చూపించిందీ

అక్కడ నుంచి బయటకు వస్తే మా చక్కటి పెరడు

అల్లన పాకిపొతొందే అదే మా జాజి చెట్టు ………ఆ పూలు ప్రతి సారి నా పూల జడలో భాగమేగా!!

పక్కనె కుంపట్లొ కనిపించేది మరువం,ధవనం,కనకాంబరం

ఇక మా పళ్ళ్ల చెట్లకు వస్తే …..మా సీతాఫల చెట్టు, పక్కనె పప్పాయి ….ఆ పక్కనే జామ చెట్టు

అలా ఇంకా ముందుకు వెళితే నా చెతిలో ఎప్పుడూ పూసె మా గొరింట,,,,,దాని పక్కనే ఎప్పుడూ మెరిసి పొయే మా తులసి చెట్టు

భలే ఉంది కదా మా ఇల్లు

కానీ ఎమైందొ తెలుసా…ఇంత అందమైన ఇంటినివదులు కున్నాను

ఊ..నిజంగా!!!

ఆ విషయం తెలిసిన రాత్రి నిద్ర లేదు

ఆ ఇంటికి నేనేమిటో తెలుసు

నా కష్టం ,సుఖం,గెలుపు ఓటమి ..ఎన్నో చూసింది

అన్నిట్లొనూ మౌనం గానె ఒదార్చేది. మూగగా నాతో పాటు ఎడ్చేది,నవ్వేది ..,అన్ని నాతో పాటూ చేసెది,చూసేది…ఎన్నో భరించింది

నా రహస్యాలు దాచుకుంది

నా ఆనందం దానికి తెలుసు

నా స్నేహితులు దానికి తెలుసు

నా వాళ్ళు అంతా దానికి తెలుసు.ఇక ఆ ఇంట్లొ ఉండె అవకాశం నాకు మళ్ళీ రాదు.వచ్చినా ఆ మధురమైన ఘఢియలు రావు

ఆ ఇంట్లొ ఎవరో వస్తారుఎవరొ ఇంక ఎవరెవరొ వస్తారు

నా లాగే వెళ్ళిపొతారు .కొత్త వాళ్ళతో ఎలా సర్దుకు పోతుందో ఆ ఇల్లు

దానికి ఎమీ తెలియదు. అన్నిటినీ మౌనం గానె భరిస్తుంది.కొత్త వాళ్ళు దానిని ఎలా చూసుకుంటారొ ఎమో

ఏంటో ఈ బంధాలు??

ఏంటో ఈ భాంధవ్యాలు??

మట్టి గోడలతో కూడా ఎన్ని ఊసులో కదా!!!

ఎక్కడి బంధమో ఇది

ఎన్ని జన్మల సంబంధాలో ఇవి…మూగ మనసులు అంటే ఇదేనేమో?

కన్నీరు ఆగదు ఆ ఇంటి గురించి తలచుకుంటే

అదే నా ఇల్లు

ఇప్పటికీ ఎప్పటికీ

ఎన్ని భవంతుల మేడ లు ఎక్కినా

ఎన్ని అంతస్థుల మిద్దెలు కట్టినా

గేహం వదల డానికే ఇంత బాధ

మరి ఈ దేహం వదిలేటప్పుదు..???

జీవితం నిజం గా రైలు ప్రయాణం లాంటిదా??

ఏంటి ఈ వేదాంతం??

ఆఖరికి అదే నా ఓదారుపేమో